STEPS: Safe Haven!

De affiche is al duidelijk: Safe Haven is een film voor romantische zielen. Als je dan nog weet dat het van de makers is van The Notebook en Dear John…

Geen enkele traanklier zal veilig zijn! Maar wat maakt van deze release veel meer dan een doorsnee Amerikaans romantisch clichéverhaal?

1. De regisseur kreeg het voor elkaar om me als kijker mee te slepen in het verhaal.

2. Om me tot op het bot te ontroeren.

3. En om voor een onverwachte wending te zorgen in de afloop van de film. Dit in combinatie met de sterke vertolking van David Lyons (Kevin), Julianne Hough (Katie) en Josh Duhamel (Alex), levert Safe Haven gewoonweg schitterende cinema op.

Alles begint bij Erin die vlucht van haar man Kevin. Hij is een drankorgel met losse handen en bovendien rechercheur in Boston. Aangezien Kevin haar niet op het spoor mag komen, verandert Erin haar looks en neemt de angstige jonge vrouw een schuilnaam aan, waardoor ze voortaan door het leven gaat als Katie. Uiteindelijk komt Katie terecht in een dromerige werkelijkheid: Southport. Met een prachtige haven als decor leert ze weduwenaar Alex kennen. Zijn vrouw is overleden aan kanker, waardoor de jonge weduwnaar zowel de moeder als vaderrol dient te vervullen voor zijn dochter Lexie en zoon Josh.

En dan, uhu! Dan doen de hormonen hun werk! Katie en Alex worden smoorverliefd. (Op elkaar ja.) Het lijkt wel een sprookje… Tot Kevin een landelijk opsporingsbevel voor moord lanceert. Sterker nog, door zijn vervalst opsporingsbevel lijkt het alsof Katie een gezochte moordenaar is… (en ga het vervolg vooral zelf zien!)

Met een fantastisch gevoel kijk ik terug naar de periode als filmrecensent bij Steps. Met spijt in mijn (film-)hart was dit mijn laatste recensie voor jullie! En bij deze bevestig ik datgene wat  Arsène Wenger (voetbaltrainer van Arsenal) ooit zei: “Eén van de moeilijkste dingen in het leven is je realiseren dat iets aan het aflopen is”.

STEPS: Olympus Has Fallen

Op een zonovergoten woensdag bracht ik een bezoek aan de Kinepolis in mijn geliefde studentenstad, Gent! Wellicht zaten de heerlijke zomerse temperaturen er voor iets tussen, maar het nieuwe filmaanbod was overduidelijk het laatste van de zonnekloppers’ zorgen. Ik liet me echter niet van mijn stuk brengen en koos zonder verpinken voor de actiethriller Olympus Has Fallen. Why? Wel omdat deze film inspeelt op de huidige situatie in Amerika en de vrees voor terroristische aanslagen. Met de vreselijke terreurdaad tijdens de marathon in Boston werd het meteen wel heel erg actueel. Niet?

Olympus Has Fallen was een film waar ik al enkele weken naar uitkeek. Toch wist ik niet goed wat te verwachten… Na afloop kan ik stellen dat het van begin tot eind gewoonweg subliem was. Een staande ovatie! De thrillers troeven zijn Morgan Freeman (wat een topacteur!), een vleugje spanning en actie in combinatie met patriottisme. En nagelbijtmomenten in overvloed!

Naast een resem explosies, schietpartijen, doden en gewonden had de film inhoudelijk ook wel degelijk iets te vertellen. “Het is een kans om herboren te worden en sterker terug te keren. Moge God en Amerika u zegenen”. Mike Banning is een veiligheidsagent en in principe is zijn personage samen te vatten als “from zero to hero”. Toen hij op 25 december 2011 verantwoordelijk was voor het transport van de Amerikaanse president Benjamin Asher, de First lady (Margaret Asher) en hun zoon Connor van het vakantieverblijf Camp David naar een kerstdiner gebeurde er een tragisch auto-ongeluk waarbij de presidentsvrouw om het leven kwam. Omwille van het tragisch auto-ongeval werd antiheld Mike gedegradeerd van veiligheidsagent naar een medewerker bij het Ministerie van Financiën. Tot (en nu komen de spannende momenten) het Witte Huis onder vuur genomen wordt door Koreaanse terroristen en gijzelnemers de president en zijn staf onder schot houden in de bunker van de presidentiële woning.

Eén ding kan ik nog verklappen: het actiegehalte swingt de pan uit! Maar kan spierbundel Mike Banning zijn eer en het leven van de Amerikaanse president en dat van zijn zoon redden?!

Na afloop stroomde de adrenaline nog steeds door mijn aderen… Maar als bij thuiskomst bleek dat er een verdachte omslag gericht was aan de Amerikaanse president Barack Obama, begon ik me af te vragen of ik nu aan het dromen was of niet…

See you next week!

STEPS: Side Effects

Vorige week lag op ons filmbord een vrouwvriendelijk melodrama, deze keer stond een totaal ander filmgenre op het menu: een psychologische misdaadthriller. Side Effects wil je niet missen, want deze film wordt misschien wel de laatste van regisseur Steven Soderbergh…

De film is een aanklacht tegen de farmaceutische industrie. Met het excessieve pillengebruik lijkt Soderbergh in te spelen op een hedendaags probleem in onze samenleving. Veel mensen denken immers dat ons geluk uit een pilletje komt. Toch?!

De mooie Emily Taylor (vertolkt door Rooney Mara) leerde haar man, Martin (vertolkt door Channing Tatum), kennen tijdens haar studentenjob. Martin was een verzorgde jonge man in een maatpak die haar onder meer leerde skiën. Op 23-jarige leeftijd trouwde Emily met haar grote liefde.

Een bijna perfect droomplaatje? Inderdaad. Iets te mooi om waar te zijn voor een thriller met typische kenmerken uit de films van Alfred Hitchcock. Emily’s man, Martin (die bankier was), heeft immers gedurende vier jaar lang in de gevangenis gezeten voor insider trading. Dit, in combinatie met een miskraam, zorgde ervoor dat het leven van Emily zowel op financieel als op psychologisch vlak werd verwoest.

Spilfiguur Emily voerde diverse zelfmoordpogingen uit, waardoor ze met een hersenschudding in het ziekenhuis belandde. Aangezien de geesteszieke Emily helemaal geen voorstander is van een opname in een forensisch psychiatrisch centrum, verkiest ze nu om de nodige therapie te volgen in combinatie met geneesmiddelen onder begeleiding van een psychiater.

Na een resem pillen die duizeligheid, slapeloosheid en tal van andere bijwerkingen veroorzaakten, schreef Dr. Banks (haar psychiater) een nieuw middel voor dat tot doel heeft om de depressie van Emily onder controle te houden. Gebruik Ablixa en u hebt weer toekomst was de boodschap! Niets is wat het lijkt, als blijkt dat het antidepressivum tal van bijwerkingen (zoals misselijkheid, slapeloosheid, irritatie, droge mond, zelfmoordneigingen en slaapwandelen) teweegbrengt. Het gebruik van Ablixa heeft zowel nefaste gevolgen voor het leven van de arts als patiënte Emily. Wat exact de gevolgen van het antidepressivum zijn laat ik aan jullie over, Stepslezers!

En tiens, mijn recensie is 2200 tekens ver, maar om de één of andere reden heb ik mijn mening nog niet geventileerd. Het spanningsgehalte van deze film is naar mijn mening nihil. Doordat het noodlot  en de climax al in de eerste scène getoond worden, is de afloop van het verhaal grotendeels snel duidelijk voor de gemiddelde bioscoopganger. Té weinig spanning dus voor een thriller. Dat, in combinatie met de voorspelbaarheid, zorgt ervoor dat Side Effects niet aan mijn hoge verwachtingen kon voldoen.

Positieve punten? Wel, het gebruik van veelzeggende beelden is een troef van deze psychologische thriller. Zo werd  gedurende een beginshot een close-up gemaakt van een flat in New York dat eveneens bijzonder goed lijkt op een gevangenis of een psychiatrische instelling.

Nadat de film gedurende 1 uur en 46 minuten aan mijn kritisch filmoog werd onderworpen, ken ik een gemiddelde score toe aan deze release. Volgende week beter.

See you next week!

STEPS: Perfect Mothers

Mijn eerste filmopdracht en meteen keuze uit liefst vijf nieuwe filmreleases. Hoera! En euh, niet evident! Uiteindelijk ging ik de bioscoopzaal binnen voor Perfect Mothers. Een film gebaseerd op een novelle van de Britse Nobelprijswinnares Doris Lessing… Dat kon geen slechte keuze zijn, toch?

De eerste minuten van de film deden me vanuit mijn zalig zachte zitje heerlijk wegdromen naar een zonovergoten paradijs. De beelden toonden een idyllisch strand en er klonk een zomerse soundtrack… De juiste stemming? Check!

De film vertelt het verhaal van twee hartsvriendinnen, Lil en Roz. Zij worden verliefd op elkaars zonen, Tom en Ian, die ze als jonge knappe goden aanschouwen. Opmerkelijk is dat het leven van de twee soul mates verrassend veel parallellen vertonen. Zo is Lil weduwe, terwijl Roz’ man Harold plots naar Sydney vertrekt voor ‘het werk’. Vanaf dan doet cupido zijn ding en gebeurt het onmogelijke…

Bedenking: Zou het dan toch waar zijn dat de ideale echtgenote voor een man, een vrouw is die lijkt op zijn moeder?!

Niets nieuw onder de scenariozon als even later blijkt dat Tom Lil (de hartsvriendin van zijn moeder) bedriegt met Mary (vertolkt door Jessica Tovey). Lil moet zo plaats ruimen voor een jonger meisje.

Tot daar de korte beschrijving van het scenario. Hoe de hartverscheurende liefdesperikelen zich verder ontwikkelen doorheen de film is aan jullie om te ontdekken!

De aangrijpende verhaallijn achter deze filmparel wordt gekenmerkt door rauwe emoties, hartstocht, jaloezie, de kracht van vriendschap, de verboden liefde en de zogenaamde leeftijdskloof. Ik zat door het meeslepend en emotionele scenario van de eerste tot de laatste seconde aan het scherm gekluisterd. En dat is ook te danken aan het sterk staaltje acteerwerk van Naomi Watts (Lil), Robin Wright (Roz), Xavier Samuel (Ian) en James Frecheville (Tom). De film wordt gekenmerkt door relatief veel flashforwards, die op zich zeer goed geïntegreerd zijn in het kernverhaal.

Maar… Toch roept deze relatief eenvoudige verhaallijn eveneens vraagtekens bij me op. Er blijkt immers een gebrek aan realiteitszin te zijn door het feit dat de leeftijd van Lil & Roz niet consistent is met de fysieke kenmerken van een doorsnee moeder. Tevens wordt er gebruik gemaakt van stereotiepe beeldvorming, de zonen (Tom & Ian) worden voorgesteld als jonge hartstochtige verleiders met dé perfecte lichamen waar niet aan kan worden weerstaan.

Perfect Mothers is zeker en vast een aanrader voor een luchtige en licht verteerbare filmavond. Ik raad deze film voornamelijk vrouwen aan. Of kunnen mannen ook genieten van een melodrama?!

Anyways, gedurende 1 uur en 40 minuten werden mijn diverse zintuigen steeds geprikkeld. De film bezorgde me een krop in de keel én een glimlach op mijn gezicht.

See you next week!

 

Heeft u het optreden van Tom Vanstiphout gemist?

Zondag 15 februari zakten we met z’n allen af naar de kerk te Moerbeke om Tom Vanstiphout aan het werk te zien. Het was een speciale ervaring om op zo’n unieke locatie een topoptreden mee te maken en te genieten van het betere gitaarwerk. Wie zegt er ook alweer dat dezer dagen het kerkbezoek een sterke daling kent. Het tegendeel werd zeker en vast bewezen, men weet wat zich te doen staat, toch?
Zowel jong als oud werd ongetwijfeld geraakt door dit optreden zonder veel toeters en bellen. Puur muzikaal genot met de nodige kippenvelmomenten! Tom is bovendien een bijzonder goede storyteller, af en toe kregen we verschillende anekdotes te horen waadoor vooral bij aanvang van het optreden het ijs tussen publiek en artiest gebroken werd.
Onder de noemer #less is more legde Tom Vanstiphout zijn ziel bloot. De aanstekelijke en smaakvolle melodietjes van the ‘Krishna song’ en ‘Travelling on the sea of love’ deden me meteen denken aan Milow. Niet verwonderlijk als je weet dat hij onder meer aan de zijde van deze artiest een heel stuk van de wereld heeft gezien.
Met de ogen dicht waanden we ons in de 7de hemel. We zagen na dit hartverwarmende en toch wel verrassende optreden niets anders dan terecht tevreden gezichten. Noteer een volgend concert alvast met (Tom Van)stip(hout) in uw agenda!
Ontdek het cultureel aanbod in eigen stad en geniet ten volle!
Vriendelijke cultuurgroetjes,
Elke Haak

GILI: Magisch top entertainment

Afgelopen zaterdag 10 januari stond het Cultuurcentrum de Abdij helemaal in het teken van misleiding. Het was gewoonweg magisch, hoe mentalist GILI een overvolle zaal als geen ander wist te bespelen tijdens een toch wel interactieve show. Tijdens de diverse acts mochten de “gelukkigen” uit de zaal regelmatig het podium bestijgen. De toon werd al snel gezet: diegene die dachten dat ze de “zelfstandige controle hadden over alles wat ze doen” hadden het mis voor. Niet? Door middel van manipulatie, hypnose, associatie en suggestie haalde comedian-mentalist Gili tal van verbluffende stunts uit. Het triggeren van mensen is duidelijk zijn tweede natuur. Maar liefst anderhalf uur lang pakte deze top-entertainer de zaal helemaal in. De vraag is nu: hoe doet hij het? Met ongeloof en verbazing deed hij de wenkbrauwen fronsen. Het moet eveneens gezegd worden: met de juiste looks en in een strak maatpak zag hij er niet alleen stijlvol uit, maar was hij ook meteen heer en meester over zijn publiek. Bedankt Gili voor de magische avond! Wist je dat je tijdens de voorstelling niet geflitst bent geweest?

Met vriendelijke cultuurgroetjes,
Elke Haak

Wielergoden op planeet Koers vanuit een andere invalshoek bekeken

Het Cultuurcentrum De Abdij zat afgelopen donderdag goed vol voor de voorstelling “Planeet Koers” voor Vlaanderens bekendste wielercommentator Michel Wuyts. Bij aanvang was het meteen duidelijk dat hij vanuit een andere bril naar de rennerswereld keek. Vanuit zijn journalistieke achtergrond speelde hij tijdens de voorstelling met de Nederlandse taal, woorden zoals “Sacraal” waren troef. Bovendien werd de magie achter “de koers” meteen zichtbaar en werden de doorsnee persoonlijkheidsbeelden die wij allen hebben van de “wielergoden” meteen bijgesteld.
De muzikale intermezzo’s van Geert Van den Bon waren weldegelijk geaccentueerde uitlatingen. Zo zong de liedjesmaker, gitarist en singer-songwriter: “de weg is lang en bochtig, de dagen raken mij meer dan ooit. Ik blijf zoeken meer dan ooit, de horizon verschijnt en verdwijnt, kruispunt na kruispunt, ik wik en ik weeg. Elke helling, over het stuur in de wind, gemakkelijk als je wint. Vastberaden… het einde is bijna in het vizier. Elke meter levensecht. Elke val dichtbij de dood, op Mont Ventoux in ademnood. Klimmen als verslaving, genieten van de pijn.” Dé Stem van de wielerwereld waagde zich verbazingwekkend tot een muzikale performance. Dacht u een vals zingende wielercommentator te mogen ontmoeten? Dan had u het verkeerd voor.
De terugblik op de wielercarrière van Frank Vandenbroucke en zijn geliefde Sarah Pinacchi was onvoorwaardelijk. Michel toonde aan dat Frank zijn “engel” doodgraag zag. Toen hij de rit gewonnen had, wou hij perse bij haar zijn (zo’n 300 kilometer verderop), wat eerst niet werd toegestaan door de ploeg. Toen hij dreigde uit de koers te stappen, zijn ze dan toch uiteindelijk naar Madrid gereden.
Was u er afgelopen donderdag ook bij?
Alvast een spetterend cultureel 2015 toegewenst!
Tot volgend jaar!
Vele cultuurgroetjes,
Elke Haak

Heldin van de “ECO” lach: Veerle Malschaert

Veerle Malschaert door Elke Haak

Een koude novemberavond veranderde bij het binnenkomen van het CC De Abdij in een oase van warmte en gezelligheid. Veerle Malschaert gaf er op zaterdag 8 november het beste van zichzelf! We waren er tenslotte voor een avondje comedy, niet?

Veerle haalde meteen sympathie bij het publiek, mede door haar sappig tussentaaltje en elastische bewegingen. Haar creatieve én vooral handige Eco-jurk had er wellicht ook mee te maken? Ze gebruikte vaak de typische“trucs van de foor” door interactie te maken met het publiek. Termen als biocultuur, op grootmoeders wijze, solden, consumeren én vooral consuminderen passeerden de revue.

Gelukkig is Veerle, onze Ecodiva, er om ons te doen stilstaan bij de problematiek van de “consumptiemaatschappij”. We zijn allen het slachtoffer van de consumptiemaatschappij, de klemtoon van deze voorstelling werd dan ook gelegd op de bewustmaking hiervan. Vroeger kochten mensen iets “voor het leven”, koppels bleven hun levenlang samen uit “ecoromantiek”. Nu hebben we vaak te maken met gerecycleerde koppels, waarop de kilometerstand niet meer staat. In het begin ben je er tevreden van maar daarna denk je: “wat voor brol heb ik in huis gehaald”? Bovendien is er zoveel plastic in de wereld. Veerle gaat ervan uit dat we onszelf “vacuüm” aan het trekken zijn. Zullen we in de toekomst bij een crematie dan ook een eco-tax dienen te betalen? Oh ja, ken je de blutte bio bourgeoisie? De klanten bij de “Bioplanet” zijn altijd wat zuurder, aan de kassa betaal je immers snel 399 euro! Of de zogenaamde Flexitarier: een vegetariër met een tekort aan karakter!

Last but not least, we checken alles op oorsprong… jaja het is niet zo dat Suzy zelf haar wafels heeft gebakken?! Enkele stukken uit de show zijn echte gillers, vol overgave, met succes en applaus werd het een fantastische eco-avond! Bedankt Veerle voor de bewustwording: we zullen consuminderen bij de Colruyt.

Vriendelijke eco-cultuurgroetjes,
Elke Haak

Broertjes Engels verrassen het Koetshuis!

Al vanaf de eerste song was duidelijk dat de twee broers elkaar op vocaal vlak perfect aanvulden. Het was alvast een intiem optreden waarbij de toeschouwers laaiend enthousiast reageerden. Optreden is toch nergens anders zo fijn als in Geraardsbergen; Mathieu en Guillaume? Laat één ding duidelijk zijn: Nederlandse songteksten zitten de twee broers als gegoten. Opmerkelijk is dat het duo plezier uitstraalt tijdens hun performance. Tijdens de pauze werden de prestaties tussen Mathieu en Guillaume kritisch besproken. Na een grondige analyse waren ze terug helemaal klaar om ook tijdens de tweede helft het beste van zichzelf te geven.
Kortom het was deze keer niet anders: een hartverwarmende avond in een gezellig en intiem kader.
Het werd een bijzondere avond die je ook na afloop maar moeilijk van je af kan schudden!
Vriendelijke cultuurgroetjes,
Elke

ABBA GOLD zorgt voor op en top retrosfeer!

Zaterdag 20 september werd het startschot gegeven van een nieuw cultureel seizoen.

Heel wat vijftigers en zestigplussers leefden zich in volle borst uit.

Verstokte ABBA fans zongen luidkeels mee met “Fernando”, “The winner takes it all”, Knowing me knowing you”, “Waterloo”, “I have a dream”, “Thank you for the Music”, “SOS” enz.

Het moet gezegd zijn dat de sfeer er goed in zat. Het was net alsof we in een teletijdmachine werden meegenomen naar de tijd van Agnetha, Frida, Benny en Björn. Dat “Abba lives forever” steeds meer een waarheid als een koe begint te worden, blijkt uit het twee uur durende optreden in het Cultuurcentrum De Abdij dat met een staande ovatie werd onthaald!
Het wordt zonder twijfel ook dit jaar “een cultuurseizoen” om zeker niet te missen!

U bent er toch ook bij?
Cultuurgroetjes,

Elke Haak